Elmer

Halos isang linggo na lamang at Pasko na! Kanina lamang ako nagkaroon ng pagkakataong makapamili ng mga regalo para sa mga kasamahan ko sa departamento. Noong Lunes at Martes ng gabi, dumalo pa ako ng aking mga klase sa masterado. Noong Miyerkules naman ay umawit at sumayaw ako para sa Hagikhikan. Ngayon, maluwag ang aking gabi. Napag-isipan kong bumili na ng regalo.

Mula sa Trinoma, lumipat ako sa SM North EDSA. Sa huli, sa SM Megamall rin ako napadpad upang bumili ng regalo. Naging matagumpay ang aking lakad! Nakabili ako ng sapat na dami ng regalo para sa aking mga kasamahan. Palagay ko nga ay labis pa ito. (Maaari mo akong padalhan ng mensahe kung nais mong mapasaiyo ang isa sa mga nalabis.)

Tapos ko nang bayaran ang aking napamili. Nakita ko ang isang poster: Libre ang pagpapabalot ng mga regalo basta’t binili sa Department Store. Kung ang kabuuang halaga ng mga ipababalot, libre na rin ang laso, kasama ng pambalot at kard. Kung ikaw ang nasa kalagayan ko, sa dami ng aking binili, ipababalot ko na. At pinabalot ko nga.

Pumila ako. Nakatayo ako sa labas ng pinto ng silid ng mga nagbabalot ng regalo. Kita ko ang isa sa kanila na naparaming binabalot. Mabilis ang kanyang kilos. Palagay ko’y gamay na gamay na nya ang pagbabalot. Siguro, doon talaga siya nakatalaga. Mula sa pagtabas ng pambalot, pagdidikit, pagtitiklop, mahusay.

Nais kong bigla na hindi pa ako kumakain. Lalo kong nadama ang gutom na lumipas na. Bakas marahil sa aking mukha na ako’y naiinip na. Ani ng isa sa mga taga-balot, “Sir, sandali lang naman yan. Kakaunti na lang naman ang ibabalot dyan.” Bilang sagot, ngumiti ako, iyong tipikal kong ngiti, sarado ang labi, walang ngipin, ani mo’y pilit.

Kinausap ko ang isa pang nagbabalot na noo’y nagsisimulang magbalot ng isang tumpok ng baso. Aabot sa mahigit 100 na regalo ang kanyang babalutin. Naisip ko tuloy magtanong: Paano kung kaunti lamang ang ipababalot? Paano na? Mayroon nakatalagang Express Lane para sa mga magpapabalot ng regalong hindi hihigit sa tatlo.

Dagdag ko pang tanong: Paano kung mahigit sa tatlo pero hindi hihigit sa 100? Ani ng isang taga-balot, sila ang tumatanggap ng mga ganoong trabaho. Lalo akong napaisip: Silang lahat ang tatapos ng mahigit 100 baso? Sagot: Hindi. Bawal tumulong ang iba. Anumang tinanggap nila, kahit gaano ito karami ay dapat nilang tapusin na walang tulong mula sa ibang tagabalot. Sa puntong ito ay naramdaman ko ang hirap ng kanyang ginagawa.

Sa unang tingin, parang masaya sila. Nagtatawanan. Nagpapalitan ng mga biro at tukso. Pero, panlabas lamang pala ito.

Dumating rin ang pagkakataon ko. Mababalot na ang aking mga regalo. Natapat ako sa tagabalot na nagsabing huwag akong mainip sa tagal. Tinanong niya ako ng kulay na gusto kong gamitin. Noong una ay pakiramdam ko’y nangunguna siya dahil ayaw nyang sundin ang gusto kong kulay (berde at pula). Ngunit nabatid ko na may katuwiran siya, mahirap dumikit ang tape sa berdeng pambalot.

Gutom na ako ng pagkakataong ito. Wari ko’y gutom na rin sila. Dalawang oras akong nakapila, mahigit walong oras na siguro silang nakatayo at nagbabalot ng regalo. Napatanong muli ako: Kumain na kayo? Wala akong balak na bigyan sila ng pagkain. Hindi pa rin ako kumakain. Sagot niya, alas-5 pa sila noong huling kumain. Alas-10 na iyon ng gabi.

Mistulang tanga ngunit sinusugan ko pa ang gutom niya: E di pagod na pagod na kayo. Sagot niya, opo sir, hindi naman po kami makina. Kahit makina, aniya, ay nagpapahinga, nag-o-overheat. Sila pa kaya, tao lang. Bakas sa kanila ang hirap na kailangang tiisin para lamang kumita.

Siguro nagtataka rin siya kung bakit marami akong regalo. Give-away ba? Sabi ko, hindi. Para sa mga kasamahan ko sa trabaho. Tanong niya, saan? Sa UP. Nagtuturo po kayo doon? Oo. Magkano po roon ang IT? May maiksing kurso sila na para sa isang taon. Matututo ka ring mag-Hapon. Bahagi ng kurikulum. Maaari ka pang makapangibang-bansa. Balak nyo pong mag-abroad? Hindi. Siguro kung mag-aaral pa.

Baka nais niyang pumunta sa ibang bansa. Hindi kasi tumatagal ng isang taon ang kanilang trabaho ng pagbabalot ng regalo. Seasonal nga, ika niya. Matapos ang ilang buwan, kailangan na ulit nilang maghanap ng bagong trabaho. Mahirap.

Mas mahirap dahil sa kalagayan nila na sobra-sobra ang dating ng mga trabaho, napapalago pa ng mga pangyayari sa kapaligiran, ano na ang mangyayari sa kanila?

Matapos ang aming pag-uusap, nadama ko ang pagkagaan ng kalooban niya. May nakausap siya na sa tingin niya ay makakaintindi sa kaniya, sa kanila. Siguro sa munting pag-uusap, nabuksan ang pag-asa niya. Kung anuman iyon, hindi ko na alam. Kadalasan kasi, ang mga kumakausap sa kanila ay nag-uutos. Ito ang kulay. Ito ang pambalot. Ito ang disensyo. Pero hindi sila handang makinig sa mga taong tulad ng taga-balot.

Matapos ang pagbabalot, nagpasalamat ako. Umuwi. Matutulog na ako sa ilang saglit. Tingin ko, sila hindi pa. Nasa biyahe pa rin, pagod, gutom. Pagkakasiyahin ang kakaunting kita para maitawid ang gutom sa labas ng bahay.

Sa kaniyang ID na nakasabit sa leeg niya, nakangiti ang larawan. May trabaho kasi. Pero kung ikukumpara ang larawan sa katotohanan, malayo. malayung-malayo. At ngayong pasko, at sana araw-araw na rin, sana maisip rin natin ang kalagayan ng mga tulad nila. Ginagabi sa trabaho sa kakaunting sahod. Maraming gawa, ngunit kaunti ang biyaya.

Pagod at gutom na rin ako. Hindi ko na nga naitanong ang pangalan niya. Kita na rin naman sa ID niya. Siya si Elmer.